Autor: Montgomery Lucy Maud
Gatunek: literatura dziecięca/młodzieżowa
Ilość stron: 221
Informacje dodatkowe: II tom cyklu "Ania z Zielonego Wzgórza"
Po śmierci Mateusza, Ania zostaje wraz z Matyldą na Zielonym Wzgórzu. Mając 16 lat staje się nauczycielką w szkole, do której uczęszczała jeszcze kilka lat temu. Ponadto do Avonlea przybywa wiele nowych osób. Jedną z nich jest jej sąsiad pan Harrison, samotnik, którego jedynym przyjacielem jest papuga. Nie wydaje się on być zbyt miły dla obywateli Wyspy Księcia Edwarda. Miłym akcentem, okazuje się być duży odsetek nowych twarzy w klasie Ani. Wielką sympatią darzy ona przybyłego z Ameryki Jasia Irvinga posiadającego nie mniej bujną wyobraźnię od niej samej! Życie na Zielonym Wzgórzu tego roku także nie okaże się beztroskie dla Matyldy, ponieważ przygarnęła spokrewnione ze nią bliźnięta – Tadeusza i Teodorę. Z dziewczynką nie ma większych problemów wywoławczych, przy czym chłopczyk nadrabia to ze zdwojoną siłą. Przez jego psoty Ania i Matylda doznały wielu zawodów, lecz nie obyło się bez miłych aspektów.
Recenzja:
W podstawówce miałam trudności z przeczytaniem "Ani z Zielonego Wzgórza". Gdy zauważyłam książkę na półce, zdecydowałam, że powrócę do drugiej części z ciągu swojej młodzieńczej lektury. Urzekła mnie ta książka pod wieloma względami. Po pierwsze fabuła nadal była ciekawa, choć momentami monotonna. Bardzo mono spodobały mi się nowe charaktery - w szczególności bliźnięta i pan Harrison. Sprawiały one, że powieść nie była zbyt utopijna. Mogę się odnieść także do tego, że w trakcie czytania ostatnich rozdziałów zauważyłam, że czyta się to jak baśń. Najzupełniejszą w świecie, taką jaką powinno się czytać dzieciom na dobranoc, jednakże ona nie przeraża obrazem "złego wilka", który zaraz zje babcię. Jest to raczej bardzo taktowna i spokojna książka, więc sądzę, że nie ma żadnych ograniczeń wiekowych. Mogę jedynie stwierdzić, że mężczyźni raczej nie będą nią zainteresowani.
ocena: dla osób chcących powrócić do swoich młodzieńczych lat i młodzieży
Recenzja:
W podstawówce miałam trudności z przeczytaniem "Ani z Zielonego Wzgórza". Gdy zauważyłam książkę na półce, zdecydowałam, że powrócę do drugiej części z ciągu swojej młodzieńczej lektury. Urzekła mnie ta książka pod wieloma względami. Po pierwsze fabuła nadal była ciekawa, choć momentami monotonna. Bardzo mono spodobały mi się nowe charaktery - w szczególności bliźnięta i pan Harrison. Sprawiały one, że powieść nie była zbyt utopijna. Mogę się odnieść także do tego, że w trakcie czytania ostatnich rozdziałów zauważyłam, że czyta się to jak baśń. Najzupełniejszą w świecie, taką jaką powinno się czytać dzieciom na dobranoc, jednakże ona nie przeraża obrazem "złego wilka", który zaraz zje babcię. Jest to raczej bardzo taktowna i spokojna książka, więc sądzę, że nie ma żadnych ograniczeń wiekowych. Mogę jedynie stwierdzić, że mężczyźni raczej nie będą nią zainteresowani.
ocena: dla osób chcących powrócić do swoich młodzieńczych lat i młodzieży
Brak komentarzy:
Prześlij komentarz